Ademruimte, iets waar ik naar zoek, iets wat ik steeds meer vind. In een ruimte die niet meetbaar is. Een ervaring die mijn kijk op de wereld heeft veranderd, die me heeft doen stilstaan, een ervaring die iedereen ooit gaat ervaren. Nabij of veraf.
Mijn Manifesto start vanuit een fascinatie en een ervaring. De fascinatie die ik vanaf mijn jeugd heb meegekregen: de bewondering voor de overgang van het leven. 
De ervaring die mijn kijk op de wereld en het leven heeft veranderd: de overgang van mijn vader, hij die de kracht van de natuur heeft omarmd. Grenzeloos en adembenemend. 
Dit is voor de mensen die levenslang op zoek zijn. Voor de mensen die, wanneer het duidelijk blijkt te zijn, weer iets nieuws vinden. 
Voor de mensen die filosoferen en spelen. Voor degenen die zo graag melancholisch zijn, maar vooruitstreven – niet gehaast, maar bevattend. 
Gefocust op hetgeen waar dezer dagen geen focus voor is. Een wereld zoals die is, zoals die was.
Het aangeborene, hetgeen wat groeit en blijft groeien. Een schoonheid waar iedereen zich mee identificeert. 
Geloof is geen waarheid en ook geen hoop. Geloof is surrealistisch. Het zou kunnen gebeuren, maar evengoed niet. Ik geloof in een wedergeboorte van de aarde.
Een surrealistische dimensie die de drie gekende dimensies overstijgt. Lengte, breedte en hoogte, het meetbare. Deze dimensie is niet meetbaar. 
Ze kent geen einde, geen diepte, geen tijd. Ze gaat uit van het enige allesomvattende: het zijn.
Een dimensie die ver voor ons uit ligt. Die ons teruggrijpt naar hetgeen wat ooit was, maar niet meer te bevatten is in de snelle samenleving van vandaag.
Ik geloof in een toekomst met een grote transformatie. Die het Antropoceen overstijgt. Een compleet nieuwe wereld voor de gekende, de gehaaste. Een planeet die zijn hele basis hervindt in de natuur. De man die zijn kwetsbaarheid en zachtheid terugvindt in de natuur. 
Gebonden aan de natuur. Een blik op de aarde die de mentaliteit van de man grenzeloos maakt. 
Beangstigend, maar ook zo vertrouwd, een ander perspectief op de wereld. 
De beweging van de man wordt zo sterk benadrukt en tegelijkertijd afgevlakt. 
Het is een extra laag, juist de eerste laag, die wij als mensheid vergeten. Een poëtische dimensie. 
Mechanische accessoires maken plaats voor natuurlijke. 
Een gedicht over de toekomstige wereld. 
Een schreeuwende stilte
50.870622, 5.776062
Back to Top